Маё дзяцiнства

Сёння будзе добра, еду я да маці. Дзе пражыў дзяцінства ў радзімай хаце. Дзе я бегаў босы у полі спазаранку. Дзе хаваўся ў жыце, назіраў Маланку. Вельмі вінаваты, што раней не здолеў. Вырваться да хаты, дзе чакала поле. Дзе чакала рэчка, дзе верба чакала. О, маё дзяцінство, дзе ўсяго хапала. Вельмі вінаваты, што раней не здолеў. Вырватися да хаты, дзе чакало поле. Дзе чакала рэчка, дзе верба чакала. О, маё дзяцінства, дзе ўсяго хапала. Стаю каля поля, дзе бегаў спазаранку. Стаю каля жыта, дзе назіраў Маланку. Слёзы вочы ціснуць ды променьчик б'ецца. Сонечны ласкавы ў грудзях трапеча сэрца. Вельмі вінаваты, што раней не здолеў. Вырваться да хаты, дзе чакало поле. Дзе чакала рэчка, дзе верба чакала. О, маё дзяцінства, дзе ўсяго хапала. Вельмі вінаваты, что раней не здолеў. Вырвалася да хаты, дзе чакала поле. Дзе чакала рэчка, дзе верба чакала. О, маё дзяцінства, дзе ўсяго хапала. Я вельмі вінаваты, што раней не здолеў. Вырвалися да хаты, дзе чакала поле. Дзе чакала рэчка, дзе верба чакала. О, маё дзяцінства, дзе ўсяго хапала. Вельмі вінаваты, што раней не здолеў. Вырвалася да хаты, дзе чакала поле. Дзе чакала рэчка, дзе верба чакала. О, маё дзяцінства, дзе ўсяго хапала. Вельмі вінаваты, што раней не здолеў. Вырвалася да хаты, дзе чакала поле. Дзе чакала рэчка, дзе верба чакала. О, маё дзяцінства, дзе ўсяго хапала.