Verjin Namake (Armenian Version)

Սառը լուսնի տակ մի Աշխարհ։ Կյանքը անցնում էր Մտուցյանի մեջ։ Մի երիտասարդ Բանտում նստած Գրում էր, երազում անընդմեջ։ Նա գրում էր մի մեծ նամակ, Թող էր ուղղված իր հիվանդ մորը։ Որքան էլ անցնի ժամանակ։ Մեկ է կանցնի այս դաժան օրը։ Ների՛ր ինձ, Մայր իմ հարազատ։ Ների՛ր, որ խախտեցի օրենքը։ Բայց դու սպասիր և ես կգամ։ Անցնի այդ օրը, որ վերցրի զենքը։ Իսկ մայրը հարցումքն աչքերին, Որ դու կարոտի ցավը սրտում։ Բացել էր նամակը շատ արագ։ Որ դու գրած թովեր մեր կարծում Հավատում էր, որ ինքը կա, Կգա ու կձակի դանդուրը, Բայց բախտը գտնվեց դաժան։ Առավոտյան մորեց, որ դու կյանքի Լույսը։ Լույսը բաց են Նեպատի տակ։ Լացվեց կյանքի վերջին գրակոցը։ Վերջին բառն ասաց մա։ Ների՛ր, որ չպահեցի Խոստումը։ Սրտս մե Լուռ գերեզման։ Կյանքը դաժան վարվեց այսպես։ Մայրը լացում էր սենկաչան։ Տալա՛ս, ես դեռ սպասում եմ քեզ։ Ների՛ր ինձ, Մայր իմ հարազատ։ Ների՛ր, որ Խախտեցի օրենքը։ Բայց դու սպասիր և ես կգամ։ Անցնի այդ օրը, Որ վերցրի Զենքը։