Аралбай ақынның сөзбасы

Әй, «Бисмилла рахман рахим» Істің басы болады-ай. Осылайша бастасам көңілге сөзім Қонады-ай. Әй, жиналған мың ай қатайық. Сөз сұрасаң біздей қартыңнан базарлы жерге келгенде Басымды бұлдап тартымдан. Мен бір-ақ қан дария ай кемерін соғып шалқыған. Мәжілісті жерге келгенсің, Тәңірім жел сөз Бергенсің. Домбыраны қолға алып көңілдің бір жерін Қозғадық. Мен бір жауап бастайын жорғамын сүргім басқан-ай. Таусылмайтын сарқылып өземін ғайнар тасқан-ай. Алқалығын әлеумет ор таңысқай, Зауқытып ажарлап сөзді тастады-ай. Көрмесе адам жат бұлар ағайын туған халқынан жақсы Мен жаман айырылар сөйлеген сөздің парқынан. Айтсам бір таусым ашылар атамыз қазақ алшыннан Нешелер бұрын ерді өткен. Дұшпанын жерге жастаған жауынан қорқып саспаған. Батырлар өткен басалған қару қаңға жасарған. Қайрасаң шықпайды қасиеті жазып бір туған Ажардан-ау. Әй, Тәуекел ай етсең ай мынау жарасар. Әй, жан жаратқан Аллағай пенделік қиян ойладым Басымды топқа салмаға. Ол жастықтың күнінде көптің бір көңілін қоштым Мереке тойға бармағай. Әй, шекірасы біз кімнің бір күні біз де өлерміз Атамыз Қорықұт сақтанып қадалмапты ол дағы қырық жыл Ғашық талағай. Әй, шөгініс атам қарық болған неше жыл жүріп Дарияда. Ал ізіне шара жоқ ұл берген Нұрдан Мәрияғай қайса Дайын ұл топ жұмақтан қорын тұтылған заманнан заман Қозғады. Тек жалығсақ сол дейді-ай өлімнен тірі құтылған. Таба алмадым басқа жан дүнияның шарлап мұржынан. Әй, ақылы бар жігіттер Шайтанның сақтан құлқынан. Адам болып біз жүрміз атамыз сафий адамнан. Он сегіз мың қаламның нәсібі жерге шашылған бір Алла Деп сөйлесе Ер талабай ашылған. Тәуекелсіз, тәубесіз ай ер қырсыққа шатылған. Қалам алып хат жаздым көргізіп жауап ақылдан. Сөзім бір дария түл шөміш ай мен жігіттер алдыңда Ай. Бір әзір ақ сабырыңды сезде дейін жел сөзді. Бес күнде болсай еркіміз тұрғанда кетті басымнан ай. Пұл көкірек тасқансын ай жел соқса да басылман. Ойласаң дүния қызыл гүл бұл фәниде мен бұлбұл сазына Қарай шақырған. Ойласаң дүния бәйтерек біз бір қонған бозторғай Бұтағында асылған. Жан барымда кеудемде ай байқадым мен де шарқымнан. Атамыз адам жаралған топырақтың зарпынан. Айырыларсың жинаған пайдасыз жанға малыңнан Жалғанның мынау нарқынан. Кәләмнің анау төрт қарпын әзіреті Қали Аршылан. Әй, күшім көпті болды ай көтерем деп талпынған. Ақылға салып ойласаң сол жақсының бірі жоқ. Бақихаң Ай Бақихаң ай көшіп таусылған. Айдай, Айдай, айдай, айдай, айдай, Айдай, айдай.