Аралбайдың келіні Меңештің жоқтауы

Осылай деп қашаған көңілін айтып болғаннан кейін Аралбай ақынның келіні Меңеш жұбайы берекекті жоқтап Былай деп айтып отыр екен. Бозың киді ой боздайын. Узақ ой айтып созбайын Ау. Жинала бастаған халқым келгенде Жүректің басын алған дерт азырақ айтып қозғайын. Атқырдың таңы ой атты ғой әу. Арғымақ мойын ай қатты ғой. Әй, келерде болсаң шапшаң кел. Төсексіз жатқан қара жер жамбасыңа батты ғой. Ат байлайын ырғай ғой. Арызым жетсе Құдайға ай. Шығармас едім талайға, кіргізбес едім сарайға. Сарайдың бойы салқын соқ. Сағынсаң атқа қамшы соқ. Қанша қайғы шексем де астанып үйден кеткенсің. Келерде күнің маған жоқ. Жатыр мекен аман соқ. Ақылға тұзу зерегім шаршағанда демеуім, Беліме құрсау кемерім. Мен қуаттан айырылдым. Бермесе Алла себебін. Тақылдақ болдай таңдайым. Талапсыз болдау маңдайым. Қалапсыз болмай не қылсын. Құяда жатқан балапан жағдайсыз заман тап болып Қаршыға құстай сырлаған. Тап болғансың ой сұр заман ой. Қонуық қуа бағайын. Әй, маңайымда тұрмағын. Жаныпта тұрған шамшырақ шырағым сөнді парлаған. Даусымды кімдер естісін. Бұл жерде жүріп дарланған. Жарықтан шығып тап болдым қараңғы тұман түндерге. Мақпал ойсам жарасар алтын самдық зерлерге. Көздің десені көкейірек. Көтеріліп ұшты көлімнен айырылғанға ұқсаймын береке っ て телімнен. Ойымда менің бар ма еді арқар Құлан желер деп. Қосылып астай өлер деп. Жұбайым менің өлер деп. Қыраным ұштай қырымнан. Кім айтар Ау? Кім айтар-ай енді келер деп.