Аралбайдың келіні Меңешке арнауы

Баласы Береке өлгеннен кейін Аралбай ақын қайғыдан Басын көтере алмай жүрген шағында жығылғанға жұдырық Дегендей келіні Меңешті де төркіндері келіп алып Кетеді. Оны жібермей де қайтсын. Өлген кетті. Тірі адам тіршілігін қылады. Өмірлік қызық деп жүрген ұлының да қызығы таусылып, Аңтарылып қалды. Ендігі ғұмырын мәңгілік сарқылмас Қызықтың жолында сарқылғылды ойлап жүрген кезінде Төркініне сыймай, ата-әнесімен марқұм күйеуімен өз Арасындағы сыйластығының себебі тимеқ оларды да Қимай, әйтұғыр Меңеш қарт Аралбайдың қолына қайтып Келеді бір күн. Сол келін сөйтіп ата-әнесінің кейіннен ризашылығын Алып өтті дейді өмірден. Аралбай ақын келіні Меңеш Төркіннен қайтып келген уақытта сол Меңешке арнап Айтып жатқан дейді мынауын. Ай, Қаламда сауыт қолға алып, Қаламда сауыт қолға алып, талай бір жерде толғадық. Басымнан қайғы-қу көбетті, мәнісін айтып қозғадық. Келімді жесір ұл жетім, бұрынғыдай болмадық. Кете ме деп келінім, разы болмай өмірге. Бозбылау болып боздадық. Шамдалсыз қалған шырақты, беліме қуат тұтымдым. Қайырым берсе оңғарып, қолыма келдің шырағым. Аз ақылдан айырылып, алаңда болған уағым. Түрліде түрлі заманның, көзімде көрді ау біразын. Ішімді тартып қорқамын, көргенде жұрттың шырағын. Жапанда жалғыз жабығып, талай бір жерде жыладым. Қарағым қолға келгенсің, болып отыр ау менің Мұрадым. Шөлдеген миырым қанғандай, Белімді мықтап таңғандай. Сөнгенде отым жанғандай, болып отыр менің мұрадым. Қарағым қалқам жарқыным, көруге ажар алтыным. Адасқанда жол сілтеп, айтады ау адам ақылын. Төсекте жатып көлбедім, жастықта жатып еңіредім. Басалмай күйік қарқынын, өткенде өске өкініп. Толғаумен көңіл аршыдым, қор болмас бері ленттегем Бар. Батасын алсай қартының, бұтада тайлақ тоқтыда. Артында қалған нар болар, нардың да жүгін тартқанда. Нариесі зар болар, ақыл қойып аңдасаң. Көз жіберіп арласаң, уайым деген жар болар. Түбіне түссең жеткізбес, көлденең жүрсең өткізбес. Мысалы терең сай болар, жақсылық түбі айжаз болар. Жамандық түбі қар болар, тәуекелдердің ісі дүр. Ерісімен қор болмас, сыртынан дұшпан көз салмас. Белді деп екем буғаннан, ата көрген ұлдардан. Ана көрген қыздардан, жұптыда болмақ бұл жалған. Қарағым ай келгелі, шырағым едің құлданған. Шаршыда төрде отырып, көңілдің кірін кетіріп. Алдыңда атаң толғанған. Айдай-ай, айдай-ай, айдай-ай. О. Қарағым қалқам келінім. Қарағым қалқам келінім, көп кештің қайғы теңізін. Жиырма бес жасқа келгенде, жөн түзеді егізің. Мезгілсіз жерде егілдің, баса маң көңіл шат күндей. Ата да білмес құл болын, ана да білмес қыз Болын. Сенсе кімді шырақтың, білсек те керек біз Болын. Домбырамай қосылып. Басайын көңіл қызғынын, қайраңда қалған кемедей. Толқынсыз көшіп жылжыдым, қарағым сенсің ермегім. Сен сықылтай ермектің, айтып та болмас өрмегін. Абыройменен әруаққа, тек шықпаған жан отыр. Толғаумен көңіл делбедім, шытырда жеген үті де. Төсекте жатып көлбедім, қайғы қара теңіз дүр. Көңілде үлкен бабасы, ай бабаның тілін қайырмас. Қолындағай баласы, шаттық жанның саясы. Саяға шықсаң көрінер, ақылдың қорған қабырсы. Құр шалғайсыз шаршы дүр, уайымның сары даласы. Айыналайын Меңешім, сөзімнің тыңда келісін. Жапанда шектім көп қайғы, ай кеті ме деп сен Үшін. Мен қураған бәйтерек, сен едің миуа жемісім. Жемісі жерге төгілсе, теректің болмас келісі. Сен қолыма келгенсің, толып отыр менің кемесім. Айдай-ай, айдай-ай, айдай-ай.