Аралбайдың баласы Бекеттің қабірінің басында айтқаны

Содан келіні жоқтап болғаннан кейін сол жерде Отырғандар өлімге сабыр ет деп, Бұл өлім бәріміздің басымызға келеді деп тоқтатып, Келін марқұмның Рухына сол жерде дұға бағыштап, біраз отырғаннан Кейін әңгімесін айтып мауқым басып, Сосын сол жерде жиылған жұрт берекеттің қабірінің Басына барады. Ол жерде де дұға қылып болғаннан кейін аралбай ақын Көпшіліктен рұқсат сұрап, тағы да бір көкірегінде Қалған мұңын, шиырын мынандай деп домбырамен айтып Жатыр екен дейді. Әй сөздің басы бісмілләһ Әмірі хақтың сіредан. Алласы кетіп аузынан Әзәзіл шайтан бұлазған күллі Кәрім Құраннан. Хақ Расулы Мұхамбет хадисін тұтқан бұл адам. Еңсесі түскен жүйрікпін еріксіз шауып құланған. Ал қалыбынан қайғаса ұшқындап шығар зыбаннан. Қашу бірі ақыл ғой. Аралас бағып жүре алман. Көз таразы көңіл қон. Әмірін екі қыла алман. Шеді жүрек жел өкпе. Желіп бей шықпас құмардан. Мың тоғыз жүз төртінші ай жылында бізге тап болды Басымыз ғай бұл заман. Ал айтайын көпке тыңдаған базарында дүнияның Кімдердің тауы шағылып, кімдердің сағы сынбаған. Баяны жоқ бұл фәни қалынған сафи адамнан. Ал баяны жоқ бұл жалған жаралғалы жан болып, Түрі келе сан болып, көкірегі де дән болып, Бұл дүние жалғаннан ойлап бір тұрсаң кім қалған. Бұл дүнияның жүзінде Дәуіттің ұлы Сүлеймен дәрежесі Артық бұлданған. Аспан мен жердің арасын патша да болып құлданған. Жиырма бес жасында мүһаррам дүния толғанған. Ардақтаған ұлттардан бұл фәни қалған солардан. Он сегіз мың қаламнан өлмей де қалмас туған жан. Пенделіктің күшімен көңілім көшіп қиналған. Жапырақ ұшса жай қалған бәй терек солып қуарған. Балапан өлсе ұядай ақсын қарғыстар шулаған. Атасы өлсе жігіттің тауы да құлап тұрмаған. Анасы өлсе жігіттің суалып көлай құрғаған. Ағасы өлсе жігіттің ақылынан адасып түкені тарқар Құралған. Інісі өлсе жігіттің базары тарқар басынан Басылып, көңілі тынбаған. Баласы өлсе жігіттің жез қанаты қайырылып, Талабынан шырмалған. Көтеру үшін көңілді баласының басында мазарының Қасында аяралмай тұрып жылаған. Жылады деп сөкпе жұрт мен ботасы өлген бозмай а-- Әй тұлыбына келе қаңыраған ай. Әле ай. Әй жатырмысың ай аман-есен. Түніп те ұшқан шырағым. Бабы да түссе қуалған. Әй көрсем бір көңілім қуанған. Бақыты тайған қыраным. Басыма қиын үсті үсті қайыспай тартар бұланым. Мен бұланым деп келгенде орныңнан жоқ тұ тұрарың. Қатында болай ата-ай жағдайын жоқ тұ сұрарың. Қазында сенің болмады ай ағайын туған ұраның. Ағайын туған не қылсын. Тұра құрық келген күн адасқан жауап бұларың. Сен дүнияға келгенде ой болынып кетті ай мұратым. Бермесе Алла қайырын мен мұраттан айырылып тарқады Қолдан құралым. Алтында тұғым жығылып асқар бір Тауым құлады ай. Бізге бір түскен секілді ой ашылмас күннің тұманы Ой. Әзіреті Адам саллаллаһ баласынан айырылып Бұйрығына хақтың шыдады. Әй айырылған әркім бұл адам бұйрығы менің құданың. Солардан қалған бұл жалған тағдырға не ішек лажым. Алладан бұйрық келген күн сені де арман етімін арман Етпей қайтайын. Есімнен кетпейді ай жауабың. Енді де бізден пайда жоқ артыңда қалып оқыған қабылы Болғай дұғаның. Көңілім көшіп қайтқансын көздің жасы Тоқтамас. Көңілің болмас тұрағай жылады деп сөкпе Жұрт еріп кеткен бастан қуағым. Мен ботасы өлген бозмай а тұлыбына келіп емреніп, Іскесем қанар құмарым. Жатырмысың да перзентім. Көкірегіңде шат болып басыңа өлген бақ болып. Сен дүнияға келгенсің. Жиырма бес жыл құлданпп қызыңа қолым сермедім. Әй қуздырып катар ай құрбыңмен көрсеттім әріс ай Өрнегін. Балапан құстай ай талпынып баурадың көзің көргенің. Жылаған менен ай не пайдаң ай жасаған ем жалғыздың Өй көз алды қайытып ай бергенің. Пар-парлап жанған шамшырақ. Ә-ә-әй, енді де білдім ай сөнгенін. Кеткенсің қолдан ермегім. Айтып та айтмай немені, әй, қақырағанда кемеді-ай Сөгілді құрсау шеңберің. Жез қанатыңда қайырылдың, әй, оқ тиген құдай ай Меңдедім. Бақыты бастан тайған күн. Ә-ә-әй, қазір төсің ай кең қанда. Кен бағаға қой сатылып. Жетімдікке көнгенің, әй, шүкір әзі да бұзғынның. Оның дағы қой атасы пайғамбар Жақып еңіреді. Алла жазған тағдырдан-ай таусылған күні дәмдері. Іздеп те келсем басыңа, ал атаңа сәлем ай бермедің. Сөйтіп те жүрген ай шырағым. Мауқынды баса қой келгенім, әй, Хаданнан болған асылым. Айырылды бізден жөндерің. Мінезі бемез біздергегі, мазаңда алып еңіредің. Көтеру үшін көңілді. Әрі де берің ай сөйледім. Сөйледі деп сөкпесіз бе, мен ботасы өлгенді Бұзбай-ақ. Тұлығына келіп ыңыранған. Ескесем қанар ай шөлдерім. Ай-дай-ы, ай-дай-ы, ай-дай-ы, ай-дай-ы. Ә-ә-әу. Әй, жатырмысың ай Терегім-ау. Ақылға түзу зерегім. Шаршағандай демеуім. Қысылғандай көмегім. Әй, мен көмектен айырылдым. Бермесе Алла себебін. Бұтағы сынса теректің. Шырымен толмас кемеді. Ақпары кетсе арнаның. Айдының толмас кемер-ай. Пендеге керек дегемен Алла сығылмас дегенін. Алдымда жүрсең ажарым, артымда жүрсең базарым. Шыныменен жасаған ой берді де мекен деп едім. Үйді отырса қызуым, түзге бір шықса қызығым. Енді де мұндай қызықты, ай, іздеп те қайдан көремін. Лайқатап басқа салғансың. Айласыз жүріп көнемін. Бір бұл емес қашаннан бөліген шырақ сөнеді-ай. Көргенде жанның баршасы, ой, құтты болсын деп Еді-ай. Көп атасы көлбеген әншейін айтқан сөз беді. Әй, мә-мә біліп қолдау үзірген. Мивалы терек ай сенеді. Сенің де жайың болсын деп. Мивалып алқаш көлдіргең, әй, жағалай қонғанда мен Едім. Терегім едің ай менің бір. Ысынсам қолым асылған. Ізгі үлгі де бұлар деп. Кетпеді ісің ақылдан. Он жасында қой ой-ойлап. Он төртте алқа алдыңда, әй, топырағыңда шашылған. Жиырма бес жасқа келгенде. Таусылды дәмің татылған. Аға да құрыбы атыңды, ай, айырылдың сүйген татудан. Түйсем бүгінің ай дүниядан. Сапарда шектің түлегін. Еңіреніп келсем басыңа, әй, бозарып жатқан топырақ. Қан төкіріп, қайғырып. Қарап та тұрып жүр едім, ай, тұрар деп келсем Басыңа. Көтере мейсің ай басыңды. Қалайда ботамай бұ жөрім. Алланың берген перзентің, әй, қызығы қызыл ай Алтыннан. Қасыңда сенің болмады. Ағайын туған жақыннан. Ағайын туған ай не қылсын. Қысқары тайында жауапты. Ай ағай болсын тауыс алған. Ай-дай-ы, ай-дай-ы, ай-дай-ы.