Мұхамметке үмбет болғандар

Әй, Мұхамбет кенбет болғандар, Иманға көңілай толғандар. Лә иләһа иләлла. Мұхамбет шарқы жолынан. Сөйлесін тарлан сүгірің, Яқуты маржан соңынан. Шығар әзір жасаған ай, Сүрінген күні пендеңдай. Ғаулаған тозақ торнан. Ақыреттің күнінде, Салған күнәу таразай. Көп шығар деп күнәмді, Ақыреттің қорнан. Лә иләһа иләлла, Мұхамбет Расулалла. Сынап тәбіздай жібердің, Ырызық қалап миманға. Көңілімге тай асқалап, Арқасындау адайдың. Мол дүнияу жиғанға. Алай берген сол ырызық, Ара жамына болар ма? Қызыл таңдай көз жұмып, Шыбын жанды мына ойып, Қиғандай. Ай жастыққа дейсе жұмыр бас, Жатармыз бір күн Алынып. Ағайын тума ай қарындас, Тамығарсың ау сағынып. Бауры суы қара жер, Мамықтай жұмсақ боларсың. Жатарсың бір күн үстіңе, Әмір топырақ жамылып. Құрмелген күні қызыл тіл, Таңғыр мәңгүр келерсің. Сөйлесілік сүгірлеп, Сол уақыт тарай болғанда. Не деп жауап беремін, Жиналған дәулет мүшелі. Тегіс деп жауап бер десе, Жақындап келіп тербесе. Алла нәби Мұхамбет ай, Біз күнәгар пендеміз. Барған күнәу алдың ай, Өзің назар салмасаң. Жанғанда оттай сөнгенбіз, ай, Сөнгенбіз. Ай бұрынғы жастық күнімде, Молдалар айтса ау Алыстым. Бір талай жерге барыстым, Күнәлі жалғыз мен ба деп. Тексеретін мені сен ба деп, Алланың берген ақ сөзім. Айтпа дейсің молдеге, Осыларың жөн ба деп. Жыршылық егер күнәлі, Бол сағырсып пендеге. Абыл менен қабылды, Жеті түрлі саз менен. Туғызған олай мен ба деп, Тоқтатын сен ба деп. Таңдамақ шәр күнінде, Сегіз жұмақ сарай бар. Құсылман қау салынған, Жеті тозақтағы бар, Жеті тозақтағы бар. Бірінші тозақ сол күнде, Сүйексіз қызыл тіліңнен. Екінші тозақ азамат ай, Заңсыз мінің өзіңнен. Үшінші тозақ болады дейді, Зекетсіз берген малыңнан. Төртінші тозақ тағы бар, Некесіз алған жарыңнан. Бесінші тозақ болады дейді ай, Тарасы менен қасыңда. Ағаң менен ініңнен, Алтыншы тозақ тағы бар. Кәрліген көңіл тініңнен, Жетінші тозақ тағы бар. Теріс қылып ісіңнен ай, Қиналайды дейді пендесі. Көтерілмей топырақтан, Ауырлайды ау денесі. Ай сол уақыттар болғанда, Жылайды дейді күнәлі. Қайғылалып пендесі, Ашылады дейді көңілің. Қуу Аллау пердесі, ай. Ай сол уақыттар болғанда, Айтады дейді бір Алла. Әй күнәгар құлдарың, Білмедің бе дүнияны. Уақытша ермек қылғаным. Саған да миман сол күнде, Бес уақыт намаз. Отыз күн руза қылдым білсін деп. Ай ырызық бердім тірлікте, Несебе алып жесін деп. Қойныңа сол ұжар бердім, Қыраушан ойнап күлсін деп. Ұл менен қызды мен бердім, Әмірімдай білсін деп. Жаннаттан алып мал бердім, Фұрпасын ішеу жесін деп. Аузыңа мынау тіс бердім, Қиналмай ләп білсін деп. Екі аяқтау қондырдым, Қырақ қылып мінсін деп. Ұл менен қызды ай өргіздім, Өріс қылып тірлікте. Барып келіп жүрсін деп, Жиетаға жердің үстінен. Түрлі жемес қондырдым, Әміріме көнсін деп. Ауру бердім тағы дау, Аспалаған пенденің. Кәлимаға тілі келсін деп. Ай сонда да мені білмедің, Сені жаяу қылмадым. Қырақ бердім астың ай, Өлгенше мынау көзілдіп. Жорығасын дәмінсін деп. Үстіңе мынау ақ сауыт, Он екі қабат кигіздім. Күнге күймей келсін деп, Дәреттедім үстіңді. Шұмаққа таза ай кірсін деп, ай, Кірсін деп. Ой қабаты қалың қара жер, Әуелде сенің анаң ай. Анасың келіп емсін деп, Сәби алды манаңдай. Тозаққа жақын барғанда, Арашалап атасын. Анасын барып алсын деп, Арап атаудың үстінде. Адам атай ауана жатқыздым, Мұның екеуін бауырынан. Сену өнсін деп, Аспалаған көңілі. Сен бір пақыр пендесің, Саған да тіпті сенбеген. Саған да тіпті сенбеген, Талабым биік тау далып. Адай да сүгірмен едім түрінде, Мынау халықымның. Әй осылай шағылып өлмеген, ай, Өлмеген.