Ballad

Երևանում չկան այն մարդիկ, ովքեր կային արհետ։ Ասա հինց ու՞ր է, Բոլորը լու՞ր է, կնո՞ւմ ու կալի՞ս, Կնո՞ւմ ու կալի՞ս, բայց մոլոր հու՞մ է։ Բանը չիշտ Է երբ մենակ ես աշխարհում, կալիս ամիտ արի, Կովա չնչի չեզար մոլնում, մեկի համար դու շատ ես, Մեկին չես հերիքու՞մ։ Խոսում ա շատով, չգիտի խելոքը միշտ լռում ա, Հավքել ես նիկա մեկը, ով դեռ ազդ հասկանում ա, Նարսից կերել ա էգո, դեսից էլ տեխնիկա, Գտել ես իկ սովոր, փնտրում էր մաթեմատիկա։ Ի՞նչ է Քեզ մոլում, ի՞նչ ես դու փնտրում, Ես աշխարհս Ու՞մ։ Ասա հինց ու՞ր է, բոլորը լու՞ր Է, կնո՞ւմ ու կալի՞ս, կնո՞ւմ ու կալի՞ս, Բայց մոլոր հու՞մ է։ Ասա հինց ու՞ր Է, բոլորը լու՞ր է, կնո՞ւմ ու Կալի՞ս, կնո՞ւմ ու կալի՞ս, բայց մոլոր հու՞մ է։ Ես Էլ քո էլիտ, անպահանջ ուր ստանդարտները, Մի տեղներ սուտ ես ում ա հանդերձի, որ անտարբեր Են, ես էլ քո նման մեկն եմ, ունեմ ախր Ցավեր, ես էլ եմ մոռացել ու ինձ են մոռացել։ Թե մոտիկ ա, մոտիկ ա, թե հեռու, թե նոր Պիտի մոտիկա, կոկիկ կոշիկներով մարդ, Հում ուտքինի։ Ախր պոլիտիկա մոտիկներիդ դարձնում ա Խորթ, պատմում ա հեքիաթներդ պիրակալ նոցում ա վար։ Ախր Պոլիտիկա մոտիկներիդ դարձնում ա խորթ, Պատմում ա հեքիաթներդ պիրակալ նոցում ա վար։ Ասա հինց Ու՞ր է, Բոլորը լու՞ր է, կնո՞ւմ ու կալի՞ս, Կնո՞ւմ ու կալի՞ս, բայց մոլոր հու՞մ է։ Ասա Հինց ու՞ր է, բոլորը լու՞ր է, Կնո՞ւմ ու կալի՞ս, կնո՞ւմ կալի՞ս, Բայց մոլոր հու՞մ է։