Abadiyyat

داستان از اون جایی شروع شد که شش سال پیش پشت میکروفن بودم چشمام یهو شدن خیس. قلمو برداشتم نشستم تو تاریکی تا خود صبح نشستم پای تکست خون بازی. با هر بیت که می نوشتم اشکم می اومد، انقدر داد زدم صدام دیگه در نیومد، رسیدم به ورس اوجش که خون، آره حس کردم که پاره شده گلو. هر جا تو شهر می رفتم همه چپ چپ نگاه می کردن، می گفتن نگاش کن اون پسره رو می خندیدن. کم کم رابطه مو با کل شهر قطع کردم، کنج خونه تو اتاق خودمو حبس کردم. قلبم دوستت داره، با اینکه می دونه این روزا از دلت تو گله داره، مگه فکر تو می ذاره؟ شب و روزام شده قرص و دوا، دلم از بس که بیماره، برو خدا نگه داره. یادگاریت یه قلب شکسته توی سینمه که هنوزم هزار تا ترک داره. ابرا می بارن ولی نه مثل چشای من که می باره. می باره می دونم نمی ذاره نمی دونم چیه درمون این دل خونم، دل خونم، دل خونم. تنهایی می زنه حال قلبم که می رونه، هر کسی که دورشه من نمی دونم، نمی دونم. دیگه من چی کار کنم با عشق وقتی اونی که می خوامش، بهش هر کاری کردم گفت برو خدا نگه داره. نمی خوام تلخ باشه این روزا واسش سخت باشه، من دوام اینه که ایام هر شب به کامش باشه. چشامو می بندم اینجا کنارمی، از این جهان زشت تو راه فرارمی. چشامو می بندم دستم تو دستته، از عشق تو فقط سهمم خیالته. محتاج تو هستم من توی بیداری، با فکر تو پر شد این زیر سیگاریم. راه زیادی نیست از قلب تو تا من، می خوام همه دنیا بشناسنت با من. بدون تو شبام پر از گریه و بغض، بدون تو تنها می فهمی عزیزم. تو وقتی که گذشتی از قلبمو رفتی، من دیگه دردامو با گریه بیرون می ریزم. قلبم دوستت داره، با اینکه می دونه این روزا از دلت تو گله داره، مگه فکر تو می ذاره؟ شب و روزام شده قرص و دوا، دلم از که بیماره، برو خدا نگه داره. یادگاریت یه قلب شکسته توی سینمه که هنوزم هزار تا ترک داره. ابرا می بارن ولی نه مثل چشای من که می باره. می باره می دونم نمی ذاره نمی دونم چیه درمون این دل خونم، دل خونم، دل خونم. تنهایی می زنه حال قلبم که می رونه، هر کسی که دورشه من نمی دونم، نمی دونم. دیگه من چی کار کنم با عشق وقتی اونی که می خوامش، بهش هر کاری کردم گفت برو خدا نگه داره. نمی خوام تلخ باشه این روزا واسش سخت باشه، من دوام اینه که ایام هر شب به کامش باشه. Black Record