Sardaar

زندگی کن پیشم، عاشقی کن با من تو که چشمات انگار معدن الماسن تا تو رو می بینم نفسم می گیره این همه زیبایی ت قابل تغییره مثل یه پروانه دور تو می گردم من کنار عشقو تازه پیدا کردم تو گرفتی از من کوله بار دردو می کشونی با عشق تا کجا این بردو حس تو هم کردم رو تن احساسم سرنوشتم بوده که تو رو بشناسم پیش موج موهات، موج دریا هیچه هرجا پا می ذارم حرف تو می پیچه تو که نیستی پیشم خنده هام هم تلخه فکر و ذکرم دائم حال تو می چرخه زندگیمو میدم واسه تو باور کن منظر زیبایی فقط لب تر کن من شده به خال عاشق بمیره عجب نعمتی دیدی گفتم حیوون صفتی شسته رفته همیشه احساسمو گفتم تو ولی نه خیلی کثافتی هنوزم وقتی بیرونی من دل شوره دارم نگرانم از این نگرانی بیزارم یه عمر گفتم تاج سرم هیچم به نداشتی تو خر خودم بودی من اینجوری دوست دارم وقتی دلم هواتو کرد کجا ول می گشتی من موندم و این گره های هفته هشتی نمی تونم باور کنم یه عمر بازی دادی من آخه تو که توی بازی نبودی مشتی فکرم درگیر تو هنوز می گیری چی میگم جدیدا خیلی هرز می پری ها عزیزم تو که به هر چراغ روشنی چشمک زدی رفتش ولی من با هیچ آدم لاشی نفریدم مثل بی گناه ها داری بیون گریه می خندی روی آیندمون داری باز هم چشماتو می بندی می خوای رد شی ازم انگار می خوای یادت بره از یادم ندیدی که خودم تنها تقاص عشقو می دادم شاید قسمت همین بوده شاید این کار تغییره تمومه بخت ما دیگه واسه عاشق شدن دیره دلم گیره دلم گیره واسه دستای پر مهرت کجا داری میری آخه تنهایی همینه