Bakhshidam

مهران، فیروز، امیر، افسرده به یه جایی میرسی که دیگه نداری نایشی دل مرده، میمیری کنج خونه به یه جایی میرسی حرف همه برات درده فقط کینه و بغض کنج قلبت میمونه من که از تو هیچ یادگاری ندارم میخوام چیکار که هستم پیش خودم نگش دارم تو خواهشی که ازت کردمو گذاشتی زیر پا جا میری حرفی از من نزن گذشتم از این حرفا چقدر دیگه سر تو دعوا کنم با این و اون چقدر دیگه من سر تو تو روی دنیا وایسم اون همه محبتمو خوردی آبم روشاره داشتی من چی گفته بودم بت من اینو میخواستم گفتی که حیفه جوونیم بخوام پای تو بذارم اصلا هرچی تو میگی درسته حوصله بحث ندارم هرکی هرچی میخواد بهش بر بخوره خب بخوره حرفمو میندازم زمین اونو میخوام بر نداره حرف ندارم، خنده هات حتی وقتی که مال یکی دیگه باشی و من تماشاگرم میپزم تو روی مادرم که به تو برسم آخه تهش چی می ارزه به نفرین مادر تو جا زدی آخرش من اولشو باختم تو خراب میکردی پشت سرش هرچی که میساختم روز پیش اسم تو اومد دوباره خودمو زدم مادرم گفت خدا مرگم بده کاش یادت نمینداختم زبونی این روزگار من تا کرد با قلبم سفره قلبمو پیش هرکسی وا کردم دل به هر بی سر و پایی چرا داری همسفر من که گفتم اگه تنهات بذارم نامردم فکرای بعد تو شد حسرت روی این دلم تصمیم خودت بوده من چی میتونستم بگم از بعد رفتن تو انقدر سکوت کردم که زبونم میگیره حتی اسمتو میخوام بگم هنوزم خطای خودتنی با دستام داره دیواری که قاب عکست روشه رو با باره میبینی، میبینی کار دنیا راحت میاد به خودش تو دنیای عشق هیچ گامی داره قید اون شبایی که پیشم بودیو من زدم قید قلبمو که دل دیگه به هیچکسی ندم الان دنیایی که میباره ازم نفس نفس مادری که باقمم دنیا براش شده خفس قلب ترک خورده مونده ازت یادگاره بیا این نیمه شم ببر واسم ده زنگی میاره هرچقد صدات زدم انگار دیگه فایده ای نداره چیکار کنه ماخ این دیوونه هنوز تو ستاره حتی اگه بگی نمیخوامت حرفی نمیزنم بگو چی میتونه تو این شبها بر همه من باشه واسه منه بدبختی که لب سیگار نمیزنم حتی اگه بگی نمیخوامت حرفی نمیزنم چیکار کنم