Тарсам

ترسم که چشم بد رسد، بر خوش رسیده بخت من. یا رب نمانی آتش، ناگه بسوزد تخت من. ترسم که چشم بد رسد، بر خوش رسیده بخت من. یا رب نمانی آتش، ناگه بسوزد تخت من. ترسم که شب های مرا، ستاره ها پایند بس. بالای بامی خوانم و، نظاره ها یند بس. ترسم که این حال مرا، تا پیش مهتاب آورد. از رشک ابر آسمان، تا منزلم آب آورد. ترسم که چشم بد رسد، بر خوش رسیده بخت من. یا رب نمانی آتش، ناگه بسوزد تخت من. ترسم که غم بیکار ما، آنگه بیاید خانه. از زیر چادر راه کند، از گوشه ی کاشانه. ترسم که غم بیکار ما، آنگه بیاید خانه. از زیر چادر راه کند، از گوشه ی کاشانه. ترسم که یار آشنا، با شاد ما جور نیست. آی شب نایم سوی تو، اسلا که آنجا جور نیست. ترسم که چشم بد رسد، بر خوش رسیده بخت من. یا رب نمانی آتش، ناگه بسوزد تخت من. ترسم که چشم بد رسد، بر خوش رسیده بخت من. یا رب نمانی آتش، ناگه بسوزد تخت من.