Fly

Αλλά άμα σας πω, ε, δε θα μου πείτε Εσείς. Άκου εκεί. Ή θα σας πω εγώ ή εσείς. Έτσι πάει. Και τι να σας πω όμως; Ποια καλημέρα, έχουν μεσάνυχτα. Για να δουλέψει η τύχη κάποιοι μένουν με τα Μάτια βουρδάγκιτα. Για ώρες, για μέρες, για μήνες, Για χρόνια και τώρα για λογόμυγες, γύνα και εκείνες Κρέσφατα κανόνια. Και να που μπήκε και ο χειμώνας. Σαν σήμερα θυμάμαι να γεννιέμαι αλλά μανά τι πάει Αιώνας. Και όλη μου η φάρα να κυνηγιέται τα Βράδια. Άλλοι για πρώτη και για τελευταία φορά και Άλλοι για πάντα. Ποια καληνύχτα; Η νύχτα είναι ακόμα βρέφος. Αφού μας έθαψαν θα αφήσουμε στο τέλος. Και να πω στα θηράματα γίνονται θύματα. Για τα όμορφα και τα άσχημα ακόμα ψάχνω επίθετα. Μα είναι εποχή μας, μπήκε ο Μάρτης, με δίπλωσε Και μ' έκρυψε κάτω από την ουρά της και Δε βιάζομαι. Τρώω τα φανάρια όταν κρυώνω, Όταν δε θέλω να σκεφτώ ή όταν παίζω κυνήγι Το με το χρόνο. Καλοκαιρινά όνειρα και ιδρωμένα Χάπια. Φτου σου, μου έμεινε μια ώρα για τη Βάρδια. Ακροβατεί το παιδί μεταξύ επιβίωσης και Γούστου γινέ φαγα. Θα βγούνε πεταλούδες απ' τη λάρβα. Κι όταν χανόμαστε το σπάμε για λίγο. Νιώθω τον πάγο ανάμεσά μας τόσο οικείο. Κι όταν βρισκόμαστε αιώνας, Απλά τυχαίνει να 'ναι ατέλειωτος χειμώνας. Εδώ καθάρνιση είναι άνοιξη μας είπαν. Όταν βλαστήσουμε δε μας χωρά το σύμπαν. Με τρώει η σκέψη σου στα κόκκινα. Ντάλακα, αέριο και φόρεμα. Κι όταν χανόμαστε το σπάμε για λίγο. Νιώθω τον πάγο ανάμεσά μας τόσο οικείο. Κι όταν βρισκόμαστε αιώνας, απλά τυχαίνει, Απλά τυχαίνει να 'ναι ατέλειωτος χειμώνας. Εδώ καθάρνιση είναι άνοιξη μας είπαν. Όταν βλαστήσουμε δε μας χωρά το σύμπαν. Με τρώει σκέψη σου στα κόκκινα. Ντάλακα, αέριο και φόρεμα. Μία ιστορία θα σας πω. Μία μόνο. Και τίποτα άλλο.