Исфахон

گل در برا، می در کف و مشووق بیکام است. سلطان جهان، سلطان جهانم به چنین روز غلام است. گل در برا، می در کف و مشووق بیکام است. سلطان جهان، سلطان جهانم به چنین روز غلام است. دلم میخواد به اصفهان برگردم. بازم بیو نصف جهان برگردم. برم اونجا بشینم در کنار زاینده رود. بخونم از ته دل ترانه و شعر و سرود. ترانه و شعر و سرود. خودم اینجا، دلم اونجا. همه راز و نیازم اونجا. ای خدا عشق منو، یار منو، آن گل نازم اونجا. چه کنم؟ با کی بگم؟ عقده دل را پیش کی خالی کنم؟ دردمو با چه زبان به این و اون حالی کنم؟ دردمو با چه زبان به این و اون حالی کنم؟ دلم میخواد به اصفهان برگردم. بازم بیو نصف جهان برگردم. آسمان گریه کند به سر جانانه من. اشک ریزان شده دلدار در آن خانه من. از غم دوری او همدم پیمانه شدم. همچو شبگرد غزل خوان سوی میخانه شدم. مست و دیوانه شدم. مست و دیوانه شدم. مست و دیوانه شدم. مست و دیوانه شدم. به خدا این دل من پر از غمه. تمام دنیا برام جهنمه. هرچی گویم من از این سوز دلم، به خدا بازم کمه. بازم کمه. چه کنم با کی بگم؟ عقده دل را پیش کی خالی کنم؟ دردمو با چه زبان به این و اون حالی کنم؟ دردمو با چه زبان به این و اون حالی کنم؟ دلم میخواد به اصفهان برگردم. بازم بیو نصف جهان برگردم. دلم میخواد به اصفهان برگردم. بازم بیو نصف جهان برگردم.