Dadamga Aytolmagan Gaplarim

Bolaligim qo‘lingizda ulg‘aygan, Har nasihat yuragimga joylangan. Qattiq tursangiz ham mehringizni, Ko‘zlaringiz aytib turgan, anglagan. Yelkangizda dunyo tashvishi edi, Bizning kulgimiz eng katta baxt edi. Men esa bir bor ham ayta olmadim, Siz bor uyim menga butun taxt edi. Ko‘p gaplarim ichimda qolib ketdi, Vaqt o‘tganin yuragim kechroq sezdi. Yonimda bor kuningizning qadrini, Aytolmagan so‘zlarim endi ezdi. Dadamga aytolmagan gaplarim bor, Har biri yuragimda bir alam, bir zor. “Men sizni yaxshi ko‘raman”, demadim, Eng og‘ir so‘z shu ekan — aytilmay qolgan izhor. Dadamga aytolmagan gaplarim ko‘p, Ko‘zimda yosh, qo‘limda eski bir surat. Siz bergan kuch bilan yashab kelyapman, Lekin yetmayapti bitta “rahmat”. Charchasangiz, bildirmasdan kulardingiz, Biz yiqilsak, qo‘limizdan tutardingiz. O‘zingizga hech narsa ham so‘ramay, Bizning baxtimizni boylik bilardingiz. Men ulg‘aydim, yo‘llar meni uzoq etdi, Hayot ba’zan yuragimni sinab ketdi. Shunda angladim, siz aytgan har bir gap, Meni qorong‘u kunlardan olib o‘tdi. Bir kun yoningizda jim o‘tirganimda, Boshim qo‘ysam yana yelkangizga. Aytardim men yashirmasdan bor gapimni: “Siz eng katta suyanchiqsiz hayotimda”. Dadamga aytolmagan gaplarim bor, Har biri yuragimda bir alam, bir zor. “Men sizni yaxshi ko‘raman”, demadim, Eng og‘ir so‘z shu ekan — aytilmay qolgan izhor. Dadamga aytolmagan gaplarim ko‘p, Bugun aytaman, kech bo‘lmasin faqat. Siz mening faxrim, duoyim, tog‘imsiz, Dadajon, borligingiz uchun ming rahmat.