Кереги жок

Сағынамын елесіңді жаным. Көргім келіп сенің жолың қараймын. А бірақ ешкім жоқ, өзіңсіз өшкен сүйек жоқ. Азапты күнгі қабырды. Ал сыратты менің абалымды. Іздеп келем сенің қараныңды. Жүрек сен деп соғып тұрады жаным. Алмастырып басқаға кетсең тағы. Жоқ керегі жоқ. Маған сенсіз жарықтың да. Жоқ керегі жоқ. Сенсіз маған бұл адамда. Жоқ керегі жоқ. Маған сенсіз жарықтың да. Жоқ керегі жоқ. Сенсіз маған бұл адамда. Отырамын термелеп терезенің астында. Ойларым алыс ұзап сені естіп сағына. Неге мұндай болды? Түсіндірші сен маған. Сүйем деген сөзің ойын үшін айтылса. Қина сасындаса мұның бәрі жалғанға. Айланып барады жалғыз қалдым азапта. Енді сен алыстан басқаның құшағында. Өз жолымда баратын бадаштың сол жаға. Білбедім не болды бәрі жоқ қараңғы. Айланам төрт тіріңш байқа жүрек сыздады. Қалып кеттім жалғыз қараңғы түндерді. Исенді ірікпен ниет тастап кеттің сүйікті. Енді сен бүгінгі дағы елеммен сүйікті. Суретің қалмап алыс терезенің түбінде. Құшағыма басып өткен күнді сағынып. Қол соңып жетпей тұрам мен өзім өзі арығып. Асманда жаңбырда көз жас болып ағылып. Абаль кім жүргендірсің мені естіп сағынып. Сағыныш қабаттай мен да жүрем сарығып. Елесің естісем жүрек қинай тарынып. Неге мұндай болды екі жүрек қағылып. Дағы еле ошыл күн шағылғандай шағылып. Жүректі өшпес болды өшпес болып тағылып. Бақтыңды болды жаным түбелік өшін бақыт. Жоқ керегі жоқ. Маған сенсіз жарықтың да. Жоқ керегі жоқ. Сенсіз маған бұл адамда. Жоқ керегі жоқ. Маған сенсіз жарықтың да. Жоқ керегі жоқ. Сенсіз маған бұл Адамда.