Neghab

ای بازیگر گریه نکن. ما هممون مثل همین. صبح که از خواب پا میشیم نقاب صورت میزنیم. یکی معلم میشه و یکی میشه خونه به دوش. یکی ترانه ساز میشه، یکی میشه غزل فروش. کن نقاب زندگی تا شب رو صورتای ماست. گریه های پشت نقاب مثل همیشه بی صداست. هر کسی هستی یه دفعه قد بکش از پشت نقاب. از رو نوشته حرف نزن، رها شو از پیله ی خواب. نقش یک دریچه رو میله ی قفس بکش. برای یک بار که شده جای خودت نفس بکش. کاش میشد تو زندگی ما خودمون باشیم و بس. تنها برای یک نگاه حتی برای یک نفس. تا کی به جای خود ما، نقاب ما حرف بزنه؟ تا کی سکوت و رقص زدن، نقش نمایش منه؟ هر کسی هستی یه دفعه قد بکش از پشت نقاب. از رو نوشته حرف نزن، رها شو از پیله ی خواب. نقش یک دریچه رو میله ی قفس بکش. برای یک بار که شده جای خودت نفس بکش. میخوام همین ترانه رو رو صحنه فریاد بزنم. نقابمو پاره کنم، جای خودم داد بزنم.