Kobelek

Ішіңдегі көбілек. Білем айналың түнектей, талай тағдыр бәрін де Бүрікпей. Қатты ектер ештеңе де үйретпей. Алдағаннан нарысқанға електей. Өміріңе не көн айты ерекке? Жүрегіңді әлде жалға беріппей. Бұл сөзімге қойылып ед үнектей, Қайта оны бастамақсың не реттей? Неге? Ішіңдегі көбілек Тіріле ме ол хатар жазғанда, дауысыңда Көбірейді тірілде ме ол хабарласқанда. Үміт беріп сәуле шағылысқан, қиналғанда тағы Сағыныштан. Енді өзіңе өкпелей, Тек өзіңе өкпелей-ей. Бәлкім балқисың, жоғалтасың құшағында оның түнінді Тағы. Өзіңді ойла жаны, атса да дәл қазір Мұңмен таңы. Алайда көдеріңдү үзбе, бақытты ішіңнен Ізде. Өзіңді сүймесең еге, сүй Алмасен ешкім өзге. Ішіңдегі көбілек. Ішіңдегі көбілек Тіріле ме ол хатар жазғанда, дауысыңда Көбірейді тірілде ме ол хабарласқанда. Үміт беріп сәуле шағылысқан, қиналғанда тағы Сағыныштан. Енді өзіңе өкпелей, Тек өзіңе өкпелей-ей. Ішіңдегі көбілек тіріле ме ол хатар Жазғанда, дауысыңда көбірейді Тірілде ме ол хабарласқанда. Үміт беріп сәуле шағылысқан, қиналғанда тағы Сағыныштан. Енді өзіңе өкпелей, Тек өзіңе өкпелей.