Сад афсус

پروانه امروز از نیاز می کرد سوی شم. اونوز آن شم آخر از گداز خود قاتلی پروانه شد. ای ستاره ام! شیفته شیوه زیباو سخنان شیرین، افسون مهر و محبت، عشق و صداقت و ناز و نزاکتت گشته بودم. خیالاً یک جا می رفتیم به یک دنیای دیگر. دنیای آرزوها، دنیای مهر و وفا، دنیای عشق و صفا. دنیایی که من باشم و تو، تو باشی و من. خود را به آغوش موج های پر تلاطمی بحر آرزوها افکندیم. ولی افسوس در میان بحر بوغیام کرده و تنها خود را بر ساحل مراد کشیدی. افسوس!