Катраи ашк

نیمه ام را در آغوش نوشدارو و روزگارم بر باد رفت. شاید تنها در نفسی واپسین، شور و تلخی غم و غصه، رنج و دشواری که تمام عمر بهرم ارزانی داشتی احساس نمودی. شاید در دم مرگم به قد عشقم برسید و اشک از مژگانهای درازת سرو سیر کند. زمانی که حضرت عزرائیل قبض جانم می کند، بیخواب قطره آخرین پیش از مرگ به کامم چکنده، از قطره های اشکی دیدگان تو باشد.