Gəlbin giyməti

Keçmişin səsi sanki bir çay kimi axırdı Hər bir sözün arxasında qəlbin ocağı yanırdı İndi sözlər qızıl tərəzisində çəkilir Ürək söndürülür, zənginliyin kölgəsində qalır Qızıl parıldayır, amma səs yoxdur arxasında Göz yaşı quruyur, səs yox olur, dünya susur Hörmət qızıl üstündədir, lakin qəlb yoxdur heç nədə Dünya unudub ürəyin səsini, qalıb yalnız pulun səsi Qəlbi satıb, varlıq üçün yola düşdü Amma bir gün ayağı sürüşdü, əl tutan yox idi — yıxıldı O zaman xatırlayır: kölgədə isti tapdığı adamı Kimdən uzağa qaçıb “kasıb” adını verdiyi adamı Nəfəsi kəsilir, səsi titrəyir: “Yalnız bir az işıq…” Gözlər parıldayır, gecə ulduzu kimi Amma içi qaranlıqdır, sən onu tanımırsan artıq Sanki dünya bir pərdə ilə örtülüb Həqiqət unudulub, yalan qanun olub Atalarımız demişdilər: “Qəlbə bax, sözdən öncə” Amma indi dünya pulun üzərində dayanıb Hər nəfəs — qiymət, hər addım — hesab Qəlbin səsi boğulur, pulun rəqəmi qalır Qızıl parıldayır, amma səs yoxdur arxasında Göz yaşı quruyur, səs yox olur, dünya susur Hörmət qızıl üstündədir, lakin qəlb yoxdur heç nədə Dünya unudub ürəyin səsini, qalıb yalnız pulun səsi Gecə gəlir, qaranlıq hamını bərabər edir O zaman hər bir sözün qiymətini görürsən Özünə bax — nəyə çevrilmisən, nəyi itirdin? Ürəyini qorumaq üçün indi vaxt var, sonra olmayacaq