օթյակներ

Կիսամութ սենյակ, Ճոճվող վարագույր, Ծխածոգի մեջ փոշին դանդաղ չմ է անում։ Ծախեն կյունումա թոր, ճռճռացող, Մոռացված, աչք կողմում գիշեր, որ տանը Չի քնում։ Պատերին լաքած ժպիտների գունաթափ Նկարներ, Վերևից կաթող լույս՝ տեղին անհամբեր։ Մեջքիս Նստած օրեր, կոշտ, չծալվող տետրեր, Բարձիս տակն են ձայներ, որ չէին թողնում Երև։ Օձյակներ, օձյակներ լցված Լուռ պատմություններով, Յուրաքանչյուր ճեղք պահած կիսատ խոսքերի ծխով։ Օձյակներ, օձյակներ աչքերին դարձել են տուփ, Դուրս եմ նայում աշխարհին՝ ժանգոտ լույսի միջից տուփ։ Մեկ սեղան, երկու բաժակ, մնում է միայն մեկը, Բույր կա սև սրտի, բայց սիրտս խառնված մեջը։ Հին ժամացույցի տկտկը գլխումս դառնում է բիտ, Անցած խոսքերից ներսս լցված Կիսատինից։ Դռան չեմին կոշիկներ, Որ վաղուց տեղ չեն շարժում, Մատների տակ կուտակված փոշին օրերն է Հաշվում։ Զանգվող հեռախոսը լուռ մեռած է գիծը, Սենյակը գիտի անունս, բայց մոռացել է Կեցվածքս։ Օձյակներ, օձյակներ Լցված լուռ պատմություններով, Յուրաքանչյուր ճեղք պահած կիսատ խոսքերի ծխով։ Օձյակներ, օձյակներ աչքերին դարձել են տուփ, Դուրս եմ նայում աշխարհին՝ ժանգոտ լույսի միջից տուփ։ Արծունքների տեղում կաթում է ձուխը դանդաղ, Բարձիս մեջ է թաղված մի քանի անավարտ բաղդ։ Եթե Գիշերն էլ գնա, առավոտն ինձ չէ բերում, Սենյակն ասում է՝ կենա, դու էլ մի օր կգերեզ Մորվեսի մեջ, հերիք է վազես քեզնից։ Օձյակներ, օձյակներ լցված լուռ պատմություններով, Յուրաքանչյուր ճեղք պահած կիսատ խոսքերի ծխով։ Օձյակներ, օձյակներ աչքերին դարձել են տուփ, Դուրս եմ նայում աշխարհին՝ ժանգոտ լույսի միջից Տուփ։