Таластык кыз

Ойыңда вулкан болып мен атылып, Буралган тюлпан болып сен ачылып. Жайдагы жалын чачкан ысык күндө, Эс алуу гүл багында кел атырып. Адашып бара тулам курган акыл, Ак жотту ойнуңдагы урган Атыр. Жүзүгүң кызданып сүйлөбөгөн, Жүрөгүм суулчудай туйлабатыр. Таң шантып таңдан кечке самапчудай, Таасириң топ чегипти карапчудай. Барк эмес басыгошо көтөрүлдүң, Фасоль деп эркелетсем жарашчудай. Адашып бара тулам курган акыл, Ак жотту ойнуңдагы урган Атыр. Жүзүгүң кызданып сүйлөбөгөн, Жүрөгүм суулчудай туйлабатыр. Ак кунун түстөрүндөй таластыгың, Ак аккай келбетиңден тамат нуруң. Билинбес бир сыр жатыр карегиңде, Билбейм дагы нени самап туруң. Адашып бара тулам курган акыл, Ак жотту, Эх, ойнуңдагы урган атыр. Жүзүгүң кызданып сүйлөбөгөн, Жүрөгүм суулчудай туйлабатыр. Адашып бара тулам курган акыл, Ак жотту ойнуңдагы урган Атыр. Эч бир кызданып сүйлөбөгөн, Жүрөгүм суулчудай туйлабатыр. От жаңган карегиңде бир сыр жатыр.