Işığı Tut

Gece geç, farlar kırık. Yağmur camda ince iz. Onu gördü sessizliğin içinde, geçmişten kalmış Gibi bir iz. Dedi yaklaşma bana, ben kimseye iyi Gelmem. Ama o duydu içindeki acıyı, yarım kalmış bir Şarkı gibi derinden. Elini tuttu, Uçurumdan çekti geri. Fısıldadı usulca, kalbine düşen bir söz Gibi. Işığı tut, bu gece kaybolma. Işığı tut, içinde hâlâ hayat var. Işığı dünya soğuksa da. Işığı tut, biraz daha kal yanımda. Boş caddelerden geçtiler. Neonlar mavi, kırmızı. O camın ardına bakarken, içinde büyür Fırtınası. Dedi sen kırık değilsin, sadece Çok yoruldun. En derin yaralı kalpler bile yeniden atmayı Unutmamış olur. O döndü ona, yıllar sonra nefes alır Gibi. Ve ilk defa bıraktı korkusunu, Gece çözüldü içindeki. Işığı tut, bu gece kaybolma. Işığı tut, içinde hâlâ hayat var. Işığı tut, dünya soğuksa da. Işığı tut, biraz daha kal yanımda. Gökyüzü düşse üstümüze, yol kararsa Bir anda. Adını bulurum yine, kalbinin Yıkıntılarında. Yolunu kaybedersen, Güçlü duramazsan. Seni eve çağıran ses olurum, Karanlığın ortasında. Işığı tut, bu gece kaybolma. Işığı tut, içinde hâlâ hayat var. Işığı dünya soğuksa da. Işığı biraz daha kal yanımda. Işığı tut, ışığı tut. Bu gece yalnız değilsin. Işığı tut, ışığı tut. Hayata Geri dönersin.