Toprak Atıyor Kalbimde

Fırtına öncesi sessizlik tanıdık bana. Gökyüzü yumruk gibi sıkıyor ellerini. Biz büyüdük bekleyerek ama eğilmeden. Gerçek madalyalardan ağır, biliyorum. Gözlerimde ışığı sönmüş şehirler var. Avuçlarım dökül ama içinde bir ateş. Düştüm bana öğretildi ama öğrendim. Rüzgarın üstüne kalkmayı, korkuya rağmen. Bırak düşünsünler bizi kırabileceklerini. Sessizliği sayarak bizi susturacaklarını. Toprak atıyor kalbimde, ben buradayım, Yaşıyorum. Kanım söylüyor bana "Kaybolma, Durma, konuş." Gölge olursak ateşiz, Susarsak fırtınayız. Dünya dönse bile sırtını, ben korkmam, Ben yalnızım. Kalbim soğumadıkça bu ülke yaşayacak. Nefesim bitmedikçe adın dudaklarımda kalacak. Boş katlarda ağlayan sesler duydum ben. Korku çeliğe döndü, gözlerimde kaldı. Tarihin yaralarında çocuk yüzleri "Bizi unutma" diye Fısıldar karanlıkta. Biz gözlerimizi yere eğenlerden değiliz. Duman çökerken bile ayakta kalanlardan. Ben karanlıkta kalanların sesi oldum. Acıyı gördüm ama gücü de ondan aldım. Zaman siler diyorlar ama zaman biziz. Biz gidersek zaman da durur, unutamaz bizi. Toprak atıyor kalbimde, ben buradayım, Yaşıyorum. Kanım söylüyor bana "Kaybolma, Durma, konuş." Gölge olursak ateşiz, Susarsak fırtınayız. Dünya dönse bile sırtını ben korkmam, Ben yalnızım. Kalbim soğumadıkça bu ülke yaşayacak. Nefesim bitmedikçe adın dudaklarımda kalacak. Çelik değilim, ruhtanım. Karanlıkta dua eden annelerden. Gerçeğe inananlardanım. Biz hâlâ buradayız diyenlerden. Toprak atıyor kalbimde, nefesim sınır gibi. Gece dalga dalga gelse bile ışığım var içimde. Bir gün sesim kaybolsa bile şarkım kalacak. Toprak attıkça biz varız, bu nefeste vatan Yaşayacak.