Nefes Aldığımız Sürece

Ra ra ra ra ra. Ra ra ra ra ra ra. Duyuyor musun? Bu bir gök gürültüsü değil. Bu kalbimizin çığlığı. Teslim olmayan bir nesil. Yağmur kokar bu şehir sıcak toprakla karışır. Gökyüzünde izler var. Hatıralar kanat çırpınır. Bize korkmayı öğrettiler, biz dimdik durmayı. Dünya yıkılırken öğrendik nefes almayı. Eski fotoğraflarda çocuk gözleri var. Zamandan fısıldar unutma, asla satma. Eğer dünya kim olduğumuzu unutursa bir gün Sesimizle yakarız karanlığı. Oluruz ateş ve yağ! Nefes aldıkça bizi kıramazlar. Yan yana durdukça bizi durduramazlar. Gece kara su gibi üstümüze aksa da biz ışık Oluruz topraп aktıkça kalbimizle. Nefes alп attıkça kalbimizle. Nefes aldıkça varız, silinmeyiz. Kanımızda hafıza, kalbimizde onur izi. Dünya toz olsa, dumana dönüşse bile bir gün ayağa Kalkarız ve deriz burası bizim yurdumuz. Eh eh. Ra ra ra ra ra. Ah ah ah ah ah. Küllerden ev kurarız, saklanmayız gölgede. Her dua, her çığlık yaşayan bir hikaye. Bizi geçmiş derler, bir gölge çağdan kalan. Ama gölgeler büyür ateşin yanında duran. Bir gün sonuna kadar yürümek gerekirse yüzümüzü Kaybetmeden gideriz sessizce. Bana dediler sus böyle daha kolay. Ama susmak ihanettir. Ben seçtim acıyı ve ışığı. Nefes aldıkça bizi kıramazlar. Yan yana durdukça bizi durduramazlar. Gece kara su gibi üstümüze aksa da biz ışık Oluruz toprak aktıkça kalbimizle. Nefes al toprak attıkça kalbimizle. Nefes aldıkça varız, silinmeyiz. Kanımızda hafıza, kalbimizde onur izi. Dünya toz olsa, dumana dönüşse bile bir gün ayağa Kalkarız ve deriz burası bizim yurdumuz. Babamın ayak bastığı toprakta büyüdüm ben. Sessizlik değil, hatırlamak seçtiğim yolum ben. Acıyı seçtim ama ışığı da. Bu toprakta kalbim atıyor. Burada varım sonsuza. Ah ah ah nefes aldıkça Bizi koramazlar Nefes aldıkça Yok olmayacağız. Bu bizim toprağımız Nefes aldıkça Kaybolmayacağız