Ey Darigha

دیگر این ابر بهاری جان باریدن ندارد. این گل خشکیده دیگر ارزش چیدن ندارد. این همه دیوانگی را با که گویم؟ با که گویم؟ آبروی رفتم را در کجا باید بجویم؟ پیش چشمم چون به نرمی می خرامی، می خرامی. در درونم می نشیند شوکرانه تلخ خامی. نام تو چون قصه هر شب می نشیند بر لب من. غصه ات پایان ندارد در هزار و یک شب من. روی بالینم به گریه نیمه شب سر می گذارم من. از تو این دیوانگی را هدیه دارم، هدیه دارم من. ای نهال سبز تازه فصل بی بارم تو کردی تو. بی نصیب و بی قرار و زار و بیمارم تو کردی تو. غم عشق تو مادرزاد دارم، نه از آموزش استاد دارم. بدان شادم که از جملی غم تو خراب و آباد دل آباد دارم. خراب و آباد دل آباد دارم. ای دریغا، ای دریغا از جوانی، از جوانی. سوخت و دود هوا شد پیش رویم زندگانی. با خودت این نیمه جان را، این دل بی آشیان را تا کجاها، تا کجاها می کشانی، می کشانی؟ ای نهال سبز تازه فصل بی بارم تو کردی تو. بی نصیب و بی قرار و زار و بیمارم تو کردی تو. طاقت ماندن ندارم. آه ای دنیا خداحافظ. می روم تنهایی تنها. ای گل زیبا خداحافظ.