Hamsayeh

دریا واسه کشتیای بی سرنشین جا نداره. پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره؟ این گوشه از شهر امنه. من سعی کردم نمیرم. اینقدر نمیرم که آخر این گوشه پهلو بگیرم. تو سال ها سرنشین این گوشه از شهر بودی. اما با من گر این همیشه همسایتم غرق بودی. آرامش قبل توفان، ابروی اون روی ماهه. قلب من گفت هر شب توفان سختی تو راهه. چند روز، چند سال، چند قرن از رد پامون گذشته. قلبم به عمر تاریخ از این خیابون گذشته. قلبم مثل گوش ماهی با موج موهات رفیقه. عشق من این تنگ کوچیک، کوچیکه اما عمیقه. دریا واسه کشتیای بی سرنشین جا نداره. پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره؟ هرجا پیِت رفته بودم دلتنگ برگشته بودم. آشفته و خسته انگار از جنگ برگشته بودم. من خوب بودم تا این شهر با خشکسالی ش بدم کرد. خوب شد، خدا رحم کرد و عشق تو دریازدم کرد. دریا واسه کشتیای بی سرنشین جا نداره. پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره؟ دریا واسه کشتیای بی سرنشین جا نداره. پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره؟ دریا واسه کشتیای بی سرنشین جا نداره. پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره؟ دریا واسه کشتیای بی سرنشین جا نداره. پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره؟ دریا واسه کشتیای