Halalam Kon

دارم میرم از این خونه که رویاش پریشونه. از این کوچه که دلتنگه، از این شهری که دلخونه. تو دیگه پا به پام نیستی ولی من باز هم زندم. عجب جون سختی م من که هنوزم فکر آینده م. به فکر روزهایی که بدون تو بازم شاده. ببین این زخمای کُنه چه امیدی بهم داده. می دونم باز هم میشه بدون فکر عاشق شد. برای یک دل ساده دوباره صاف و صادق شد. اگه سخت و اگه آسون من آخر از تو دل کندم. اگه ازم بدی دیدی حلالم کن که شرمندم. اگه سخت و اگه آسون من آخر از تو دل کندم. اگه ازم بدی دیدی حلالم کن که شرمندم. تو از چشام نمی خونی غمای بی زبانم رو. غم داغی که سوزونده تا مغز استخون م رو. واسه این درد بی درمون دیگه راه علاجی نیست. دارم می میرم و دیگه به دارو احتیاجی نیست. غرورم میگه باید رفت، دلم میگه یکم دیگه تحمل کن. ولی هرگز دلم خورده که میگه، میگه، میگه، میگه، میگه، میگه، میگه، میگه. اگه سخت و اگه آسون من آخر از تو دل کندم. اگه ازم بدی دیدی حلالم کن که شرمندم. اگه سخت و اگه آسون من آخر از تو دل کندم. اگه ازم بدی دیدی حلالم کن که شرمندم. بدی دیدی حلالم کن که شرمندم. شرمندم.