Nafas

تجسم کن که تو ایوان خونه، رو تختی که پناه هر دومونه، سرت رو شونمه خیره به ابرا، موج ها داره می گیره به ابرا. گرفتی روی چشمت استکانو، قصد کردی ته این کهکشانو، نگه می داری با خندت زمانو. میگم دیدم یه شب خواب الانو، یهو برق تو چشمات جون می گیره، سکوتت می شکنه بارون می گیره، نگاهتو برمی گردونی به سمتم، تو بارون خیره می مونی به سمتم، می بارن قطره ها روی من و تو، می پیچه تو هوا بوی من و تو. داری از فکر من پر می شینم نم، فقط یادت نیاد ما دوری از هم، نگو این آسمون که صافه صافه، بذار قلبت واست رویا ببافه. که رویا شعر می شه خوند و لذت کرد، همین رویا چقدر ما رو عوض کرد، هنوز اون هدیه رو دارم که گفتی، بسوزونش به یاد من نیفتی. هنوز اون شاخ گل ها تو گلاغن، منم یادت می افتم اتفاقا، یهو برق تو چشمات جون می گیره، سکوتت می شکنه بارون می گیره، نفس داره خیالت راه می گیره، تا جون دارم نمی ذارم بمیره.