Mariz Hali

نه جیگ جیگ مستانت، نه سردی زمستانت. رجوع کن به داستانت. چه روزهای بسیاری، که ظلم ها روا کردی به دست های بسیاری. شبانه مرد گاری چی، به خانه می کشد خود را؟ اگر که مادیان خسته، اگر طناب هم پاره. درون مرد همواره، کشیده می شود باری. مریض حالی ام خوش نیست، نه خواب راحتی دارم، نه مایلم به بیداری. درون ما دفاع و طنز، تو مبتلا به درمانی و من دچار بیماری. کنار تخت می خوابم، اگر هوا که بند آمد، نفس کشیدنت باشم. تو روز می شوی هر شب و صبح می شوی هر روز. تو خواب راحتی داری. خیال بافیت بد نیست، خیال کن که خواهی رفت. همین که رفتی و مردم، تلاش کن که برگردی و در کمال خونسردی مرا به خاک بسپاری. زیاد یاوه می گویم، گره بزن زبانم را. زیاد از تو می نوشم، بگیر استکانم را. بگیر هرچه را دارم، ببخش هرچه را داری. مریض حالی ام خوش نیست، نه خواب راحتی دارم، نه مایلم به بیداری. درون ما دفاع و طنز، تو مبتلا به درمانی و من دچار بیماری. کنار تخت می خوابم، اگر هوا که بند آمد، نفس کشیدنت باشم. تو روز می شوی هر شب و صبح می شوی هر روز. تو خواب راحتی داری. تو را شبانه تا هر شب، به روی شانه خواهم برد. تو را شبانه خواهم ماند، شبانه های لبهایم، لبانه های شب هایت، شبانه های بیداری. چه بی قرار و سنگین بار، به خانه می کشم خود را. چه بی گدار در قلبم، زبانه می کشی خود را. من از تو سخت دلگیرم، تو از که سخت بی زاری.