Kash Nadideh Budamet

این ور اون ور هم دنده است. میدم زنده که من که ز مال دنیا یه حب سیر ندارم. پس چرا زنده گی رو، پس چرا زنده گی رو، پس چرا زنده گی رو. چه شبا پنجره رو بستم تا عطر یادت نره از خونه من. چه شبا که یاد تو بارون شد تا سرازیر شه از نگونه من. چه شبا که با خودم جنگیدم بلکه سرنوشتمو عوض کنم. عشق با من متولد شده بود. نمیشد سرشتمو عوض کنم. کاش مهبت به دلم نمینشست تا که مبتلای پاییز نشم. عشق من کاش ندیده بودمت تا با تنهایی گلاویز نشم. کاش ای کاش کنارم بودی تا ببینی که چقد دلتنگم. تا ببینی که دارم به خاطرت، به خاطرت، با گذشته خودم میجنگم. با گذشته خودم میجنگم. با گذشته خودم میجنگم. حتی تو تلخ ترین لحظه ها هیشکی اندازه تو شیرین نیست. حتی تو شادترین لحظه ها هیشکی اندازه من غمگین نیست. بغض مثل رودراهی میشه و توی دریای گلو میریزه. بین ما سنگ ترین دیواره اما عاقبت فرو میریزه. کاش مهبت به دلم نمینشست تا که مبتلای پاییز نشم. عشق من کاش ندیده بودمت تا با تنهایی گلاویز نشم. کاش ای کاش کنارم بودی تا ببینی که چقد دلتنگم. تا ببینی که دارم به خاطرت، خاطرت، با گذشته خودم میجنگم.