Dar Astaneye Piri

در آستانه پیری، گلایه از شب دنیا. بد از مرد حسابی، به احترام دیاسپام. بدون قصه و بوسه، تلاش کن که بخوابی. تو مثل بردهٔ خانه، به بال گردن روزی. کسی نگفت نباید که از نهاد بسوزی. تو آفتاب نبودی که بی دریغ بتابی. چه غضب ها که درونت به اهتزاز درآمد، به شیعه عمر گلویت کشان کشان به سراغند. تو را که بست به گاری، که روز مزده عذابی. لگد زدند به شیری که سبق غرش او بود، شکستی وز بلنگی که رام و آینه خوب بود. و از فراز دهانی سکوت کرد عقابی. دلیل روندی و نان را به خون زدی که ننی. به حرف پا ندواندی از این دووندگی آخر، چه می ریزد به جماعت جز آخوری و تناعی. شناس عالمی اما شناسنامه نداری، و دائم الغمی اما خودت ادامه نداری. غرور منقطع اون نسل، معمار ساز خرابی. تو برگزیده نبودی، قبول کن که نبودی. قبول کن که رسولی بدون معجزه هستی، بلند مسئله هستی ولی بدون کتابی. دریچه ای که تپیدا جهان کوچک ما را به نور خام گرفته ست. بیا و زنده شو ای ما که مثل فاتحه هر شب بر این دریچه بتابی. هزار ماهی تنها، فدای آبی دریا. هزار بسته مزکر، فدای این غم برنا. هزار گله درنا، فدای وسعت آبی. گلایه از شب کوچک، ولگ به شیوه کودک. بس از حزن مبارک، شبت بلند غمت نیز. غمت بخیر شبت نیز، شب از مرد حسابی.