Parchame Sefid

زیر پرچم سه رنگ واسه پرچم سفید، مادرم دعا میکرد، پدرم میجنگید. قلبمون اون روزا این همه ترک نداشت. دلمون شور میزد، دستامون نمک نداشت. حالمون اون روزا اگه رو به راه نبود، عوضش امید ما کسی جز خدا نبود. روزای در به دری، شبای بمبارون. دنبال نفت بدو، تو صف غذا بمون. دست خالی زیر گل بارون بودیم، خسته بودیم اما مرد میدان بودیم. رفقای مدرسه م هنوزم یادم میان. کاش میدونستم الان همکلاسی هام کجان. خنده های خواهرم لاله بود و پژمرد. اشک های برادرم سیل شد دنیا رو برد. سیل خون جاری بود از بدش تا کارون. خیلیا خاک شدن زیر سقف خونه شون، زیر سقف خونه شون. حاج خانم به میگه به دلم افتاده، پسر مظلومم پشت در وایساده. هنوزم بعضی شب ها موج باده تو سرم، هنوزم خواب میبینم خونه ریخته رو سرم. هشت سال زندگی با همین دردها گذشت. هشت سال آزگار سخت بود اما گذشت. واسه پرچم سه رنگ زیر پرچم سفید، من هنوز معتقدم باز باید جنگید.