Alaj

با تکه های پیکرِمان، با گیسوانِ دخترمان می خواستید چکار کنید؟ ما زنده ایم مثل امید، این چند روزه را بروید، بر کشتن افتخار کنید. شیپور جنگ را زده اید، ای بار صلح می طلبید، ابلیس زادگان پلید، ای بدترین اهل زمین، با ما رسیدگان به یمین، پس مایلید قمار کنید. مردم علاج در وطن است، دنیا فقط لاب و دهن است، این جنگ، جنگ تن به تن است، آزادگان کل جهان، فکری برای تربیت اقوام برده دار کنید. این ظلم های بی حدشان، افکار تیره و بدشان، آژیرهای ممتدشان، سوراخ های گنبدشان، این موش های شب زده را، ای گربه ها شکار کنید. کودک کشان مرتِعِ نیست، بُزدل تر از شما چه کسی است؟ ما در مسیر آمدنیم، جرثومگان ظلم و ستم، وقت است تا به همّت هم، از خانه ها فرار کنید، فرار کنید. صحبت نه از زیاد و کم است، شمشیر خشم ما دو دم است، یک ضربه نیست، مقتنم است، این تیغ، تیغ روز جزاست، کعبه برای فهم شماست، سجده به زلف فرار کنید. مردم، خدا مراقب ماست، جز خیر ما ندید و نخواست، آری خدا که در همه جاست، از شر دشمنان چه هراست، تنها حساب بر نظر و الطاف یکرگار کنید. خائن همیشه بوده و هست، این دست بخت اجنبی است، نفین به این جماعت بدبختی، قمار فتنه نشسته، رحمی مباد بر ستم مزدور جیره خوار کنید.