تکیه ی کوچیک

من اشک فرو ریخته از چشم فراتم بشناس منو من یکی از گریه کناتم من شمع عزای تو رو خاموش نکردم اون تکیه کوچیکو فراموش نکردم آه ای تن صد جا که پر از نیزه شکسته ای بغض تو در چشم خداوند نشسته آه از دل رنجیده زینب که حسینش بیشتر به عزای زن و فرزند نشسته کی گفته غریبیم عزیز دل خواهر در هر دو جهان نیست کسی از تو تنی تر صد بار در این فاصله رو خاک نشستم فریاد زدم صد دفعه با گریه برادر ای بنده دل حیدر کرار ابالفضل بنده جگرم پاره شد انگار ابالفضل بعد از تو حسینم تک و تنهاست کجایی؟ آتیش زدن خیمه رو عباس کجایی؟ عباس کجایی؟ عباس کجایی؟ عباس دنبال تو با قد کمون اومده مادر بالای سرت سینه زنو اومده مادر با قد کمون اومده و رو شو گرفته به روی تو افتاده و پهلوشو گرفته ای بنده دل حیدر کرار ابالفضل بنده جگرم پاره شد انگار ابالفضل بعد از تو حسینم تک و تنهاست کجایی؟ آتیش زدن خیمه رو عباس کجایی؟