Parishan

آن دوست که من دارم، آن یار که من دانم، شیرین دهنی دارد، دور از لب و دندانم. بختین نکند با من، کان شاخس نوبره، بنشینم و بنشانم، گل بر سرش افشانم. ای روی دلارا است، مجموعه زیبایی، مجموعه غم دارد، از من که پریشانم. از من که پریشانم. دریا که نقشی ماند، از طرح وجود من، چون یاد تو می آورم، خود هیچ نمی مانم. ای خوبتر از لیلی، بی بس که چون مجنون، عشق تو بگرداند، در کوه بیابانم. یک پاش زمین دشمن، گر روی به من آرد، از روی تو بیزارم، گر روی بگرداند. یک پاش زمین دشمن، گر روی به من آرد، از روی تو بیزارم، گر روی بگرداند.