Yade Cheshme To Mioftam

لخته، لخته، لخته خون می چکه از جون و تنم. شعله، شعله، شعله ور شد همه جای بدنم. بسکه پامال ستم شد دل باگنده من. مثل بازوی کتک خورده، کبوده کفنم. آخ چرا دل به جگر گوشه مردم بستم؟ آخ چرا دل به جگر گوشه مردم دادم؟ یاد چشم تو می افتم، جیگرم می سوزه. یاد چشم تو می افتم، نفسم می گیره. نفس من که هلاک نفس آدم سهله. نفس مرغای قنج قفسم می گیره. آخ چرا دل به جگر گوشه مردم بستم؟ آخ چرا دل به جگر گوشه مردم دادم؟ دیگه هر تنگ غروب این دل مجنون تنهاس. میگه اون غمزه و اون عشوه و اون خنده کجاست؟ تو که رفتی پی کارت، دل بی سابان مردم. مثل برگای خزان همسفر باد هواس. مثل خورشید غروبم، خفه ام، دلگیرم. از خودم، از همه، از عشق، از انسان سیرم. ولی با این همه با یاد تو و خنده تو، نفس آخرمو می کشم و می میرم. آخ چرا دل به جگر گوشه مردم بستم؟ آخ چرا دل به جگر گوشه مردم دادم؟ آخ چرا دل به جگر گوشه مردم بستم؟ آخ چرا دل به جگر گوشه مردم دادم؟