Ghashange Man

نگاه می کنم به حال و روز مملو از غمت. نگاه می کنم به خنده های نامنظمت. پناه می بری به شرم ساقه های نازکت. همین که دست می کشم به ریشه های محکمِت زمین پر از صدای پچ کردن و شکستنه. زمین سنگ تشنه عشقی از تن تو با منه. قشنگ من رو هیچ سطح ساده ای قدم نذار. که هرکی گفته دشمنت، تو نیست، با تو دشمنه. قشنگی تو بهترین دلیل بیقراریه. قشنگی تو مثل خسته بودن از تو جاریه. قشنگی تو با تو راه میره آه می کشه. قشنگی تو از قشنگ بودنش فراریه. به حرف پوچ آدمای پوچ اعتنا نکن. به خاطر کسی که نیست عمرتو فدا نکن. خلاف رودخونه رو بگیری و با خودت برو. با گله های خون و فلس و استخون شنا نکن. تو نازنینی از حریر نرم آفریدنت. تو مهربونی از هوای گرم آفریدنت. خجالتی تر از گلی، خجالتی تر از تویی. تو بی نظیری از غرور و شرم آفریدنت. نگاه می کنم به حالت نگاه کردنت. پناه می برم به گریه های روی دامنت. نگاه تو به دزد از غمی که از تو پر شده. نگاه کن به شبنمی که شرر کرده از تنت.