Hossein

از دور ندادا برادرم بردن سرم دست و تنم را بستند به ناحق ره حق را کشتند گلوِ نفسم را دستی که به دادی به خداست دستان خدا بود بریدند آن دست ببرد سر هر را خشکاند همه کار و کسم را. بی دست به دیدار خدا شو خود محظ به دیدار خدا شو زیر آب شبی از بر محمود من نیز شکستم قفسَم را هر آنکه که دل بسته ایم بود از بند دل و جان برآدم دادم به راهش جانم و حتی فرزند صمیر نارسَم را. من تاج خواهم که نیارزد تاجی که پر از نخبت و رنگ است من در پی حق آمده بودم بر تیر کشانم هوسم را گر باز بیایم به زمانت گر باز کشانند به تیغم تقدیم کنم جان و سرم را تقزیم کنم دادرسم را. لبخند نیامد به لبانم از فتنه گردم به جرأتا رو توش کنم اهل هوس را عباس بداند هوسم را لبخند نیامد به لبانم از فتنه گردم به جرأتا رو توش کنم اهل هوس را عباس بداند هوسم را. هرگاه بیاید شب هجران در گور بلرزد تن شیطان افتاده ز چشم نور بنگر خود نور مزار خُلّصَم را آن زب خیالش که بریده است اما به زمین هرزه خود را این داس هرس کرد هوس را خدا به تماشا هوسم را.