Kash Nadideh Boodamet

چه شبا پنجره رو بستم تا عطر یادت نره از خونه من. چه شبا که یاد تو بارون شد تا سرازیر شه از نگونه من. چه شبا که با خودم جنگیدم بلکه سرنوشتمو عوض کنم. عشق با من متولد شده بود. نمی شد سرنوشتمو عوض کنم. کاش مهربت به دلم نمی نشست تا که مبتلای پاییز نشم. عشق من کاش ندیده بودمت تا با تنهایی گلاویز نشم. کاش ای کاش کنارم بودی تا ببینی که چقد دلتنگم. تا ببینی که دارم به خاطرت به خاطرت، با گذشته خودم میجنگم. با با گذشته خودم میجنگم. حتی تو تلخ ترین لحظه ها هیشکی اندازه تو شیرین نیست. حتی تو شادترین لحظه ها هیشکی اندازه من غمگین نیست. بغض مثل رودراهی میشه و توی دریای گلو میریزه. بین ما سنگ ترین دیواره اما عاقبت فرو میریزه. کاش مهربت به دلم نمی نشست تا که مبتلای پاییز نشم. عشق من کاش ندیده بودمت تا با تنهایی گلاویز نشم. کاش ای کاش کنارم بودی تا ببینی که چقد دلتنگم. تا ببینی که دارم به خاطرت، به خاطرت، با گذشته خودم میجنگم.