Joor Chin

توی تاریکی شب آه در جریان بود. زل زدم به آسمون، عینکم دودی شد. با صدای زنگ در، یهو بارون بارید. دستای خونه پر از گل داوودی شد. ماه از راه رسید، روی راه پله نشست. دکمه های قلب من دونه دونه شل شدن. گفتم این یه معجزه ست، خیره شد به آسمون. همه ستاره ها دونه دونه گل شدن. مهربونی ای عشق، نازنینی ای عشق، آخرین تیکه ی این جورچینی ای عشق. مهربونی ای عشق، نازنینی ای عشق، آخرین تیکه ی این جورچینی ای عشق. نخ باد بادکمو یه جوری وا می کرد که تا هرجا خواستم بتونم پر بکشم. یه جوری تشنم کرد که می شد دریا رو مثل یه لیوان آب یه نفس سر بکشم. من چه می دونستم اومده زود بره. چه غروبی داشتن خنده های آخرش. موقع خداحافظی یه تپش از قلبم مثل پروانه نشست روی سنجاق سرش. مهربونی ای عشق، نازنینی ای عشق، آخرین تیکه ی این جورچینی ای عشق. مهربونی ای عشق، نازنینی ای عشق، آخرین تیکه ی این جورچینی ای عشق.