Tanhatarin

نفس تو سینه محراب حبسه. هوا بغضش گرفته ابر خسته است. کی از دنیا دلش انقدر خونه، که حتی صبرش هم از صبر خسته است؟ کدوم خورشید از اینجا گذشته، که رنگ از روی هر کوهی پریده؟ کی باز هم دردشو با چاه گفته؟ کی انقدر بار تنهایی کشیده؟ با اینکه سوار و بی قراری، محال پیش غم از پا بیفتی. دلت می لرزه چون هر لحظه باید، به یاد غربت زهرا بیفتی. با اینکه سوار و بی قراری، محال پیش غم از پا بیفتی. دلت می لرزه چون هر لحظه باید، به یاد غربت زهرا بیفتی. حبیب عاشقا و دردمندا، شنیدم هیچ دردی بی دوا نیست. تو هم درمونی و هم درد ای مرد، کسی با دردتم ما آشنا نیست. شگم سیرا ادا دنیاپرستا، به حقت زیر تیغ ذوالفقارم. به شوق دیدنت اما هنوزم، یتیما شب به شب چشم انتظارم. با اینکه سوار و بی قراری، محال پیش غم از پا بیفتی. دلت می لرزه چون هر لحظه باید، به یاد غربت زهرا بیفتی. با اینکه سوار و بی قراری، محال پیش غم از پا بیفتی. دلت می لرزه چون هر لحظه باید، به یاد غربت زهرا بیفتی.