Shabi Ke Mah Kamel Shod

بباف مویت را مگر مرا آن مو طناب دار شود مرا بکش بالا چنانکه عاطفه ات جریحه دار شود مرا بخندان ای مرا بگریان ای که مرده ایست غلیظ کسی که حاضر نیست نه شادمان شود و نه سوگوار شود. کسی به شدت تا به صخره ام کوبید و من فرو رفتم به قعر دریاها که قعر دریاها پر از نذر شود. بباف دارم را و روزگارم را سیاه کن آنگاه مرا بکش بالا چنانکه خرخرم جریحه دار شود. علاج دلتنگی زیارت است و غم است و ناامید شدن. جهان مگر واقعاً به ناامید شدن امیدوار شود؟ به دست مرگ مگر تو را هوس نکنم که زنده ایست علیل گناه کاری که به توبه می خواهم درستکار شود. زبان چموش من است بگو پیاده شود کسی که می ترسد گوش قطار من است به هر کسی لی نیست بگو سوار شود. بباف دارم را و روزگارم را سیاه کن آنگاه مرا بکش بالا چنانکه خرخرم جریحه دار شود.