Zamire Khodsar

طبعم همه خشک است حقیقت، شیرین شبم است شهد شکوهت. ای خسرو شیرین دهنان قند دمادم پرساز رگ نیشکرم را. مرداب مرا زنده کن ای دوست از چشمه صافت بدهم تا سیراب شوم. جان به کف آرم تقدیم کنم پا و سرم را. چون پس رود رحمت جانان، ما پس رویم تا که ببارد بر چهره ی ما رحمت باران. دریاب زمین این لاغرَم را، ناباب مرا باب کن ای دوست تا باد شوم سوی تو گاهم. آزاد شوم از دو جهانم، دریاب زمین خود سرم را. حق قلبدمت را با جان دهم ای دوست، دریاب تنم را دریاب دریاب سرم را. حق قدمت را با جان دهم ای دوست، دریاب تنم را دریاب سرم را. حق قدمت جان دهم ای دوست. حق قدمت را با جان دهم ای دوست. حق قدمت با جان دهم ای دوست. با جان دهم ای دوست. با جان دهم ای دوست. با جان دهم ای دوست.