Man Nadanestam

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی. ادنا بستن از آن به که ببندی و نپایی. دوستان کنندم که چرا دل به تو دادم. باید اول به تو گفتن که چنین خوب چه راهی. روز صحرا و سماع است و لب جوی و تماشا. در همه شهر دلی نیست که دیگر به ربایی. گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم. چه بگویم که غم دل برود جان تا بیایی. ای که گفتی مرا هم در پای خوبان زمانه. ما کجایییم در این بهر تفکر تو کجایی؟ شمع را باید از این خانه به در برد و کشتن تا به همسایه نگوید که تو در خانه ماهی. دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم. باید اول به تو گفتن که چنین خوب چه راهی. عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت. ز همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی. ز کمال ناتوانی به لب آمدست جانم. به طبیب من که گوید که چه زار ناتوانم. به گمان این بکندم تن ناتوان ز غوغا. که سگ تو بر سلاحت به امید مست و خوانم.