Zahed

سخ خوش است چشم تو، وان رخ گلفشانه تو. دوش چه خورده ای دلب، راست بگو به جان تو. فتنه گر است نام تو، پر شکر است دام تو. با طرب است جام تو، با نمک است نان تو. مرده اگر ببیندت، به کند که سرپوش. چند دهان کنی که می، پاش کند نهان تو. بوی کباب می زند از دل پرفغان من. بوی شراب می زند از دم و از فغان تو. مشرق و مغرب بروم، بر سوی آسمان شوم. نیست نشان زندگی، تا نرسد نشان تو. زاهد کشوری بودم، صاحب منبری بودم. کرد قضا دل مرا، عاشق و کف زنانه تو. مشرق و مغرب بروم، بر سوی آسمان شوم. نیست نشان زندگی، تا نرسد نشان تو. زاهد کشوری بودم، صاحب منبری بودم. کرد قضا دل مرا، عاشق و کف زنانه تو. سبرین از دلم، اغرین از سرم. تا به کجا کشد مرا، مستی بی امان تو. شیر سیاه عشق تو، می کند استخوان من. نی تو زبان من بودی، پس چه شد این زبان من. عزم این جهانیان، حق خود نخورده ام. سخ خراب می شوم، خائفم از گمان تو. هر نفسی بگو می گم، عقل تو چه شد تو را. عاق نما بنده را، در غم و امتحان تو. و مغرب بروم، بر سوی آسمان شوم. نیست نشان زندگی، تا نرسد نشان تو. زاهد کشوری بودم، صاحب منبری بودم. کرد قضا دل مرا، عاشق و کف زنانه تو.