Taryagh

ای مردمان! ای مردمان! از من نیاید مردونی دیوانه ام، ناندیشم آن کاندر دل اندیشیده ام امروز عقل منزل من یکباره بیزار شد خواهد که ترساند مرا پنداش من نادیده ام در دیده من اندرا وز چشم من بنگر مرا زیرا برون از دیده ها منزلگهی بگزیده ام من از برای مصلحت در حبس دنیا مانده ام حبس از کجا؟ من از کجا مال که را دزدیده ام؟ تو مست مست سرخوشی، من مست بی سرخوشم تو عاشق خندان لبی، من بی دهان خندیده ام چندان که خواهی در نگر بر من که نشناسی مرا زیرا از آن کم دیده ای من صد صفت گردیده ام در زخم او زاری مکن روی بیماری مکن صد جان شیرین داده ام تا این بلا بخریده ام پیش طبیبش سر بنه یعنی مرا دریابده زیرا بر این دام نظر من زهرها نوشیده ام من از برای مصلحت در حبس دنیا مانده ام حبس از کجا؟ من از کجا مال که را دزدیده ام؟ تو مست مست سرخوشی، من مست بی سرخوشم تو عاشق خندان لبی، من بی دهان خندیده ام