Shah Maghsood

این جنگل چوب خورده تو نعره های خفیفش شیر لگد خورده داره. دریا از دریای تابوت رو شونه های نحیفش مرغابیِ مرده داره. طفلک همش لنگ نونه، این سفره هرچی که داشته برداشته و بذل کرده. از تشنگی این نصف جونه، این مشق دستاشو عمری نذر ابوالفضل کرده. این صورت استخونی از فقر سیری که می خورد درد رو فراموش می کرد. البته یادم نمیره وقتی جوان بود پا برهنه خورشید رو خاموش می کرد. روحی که رو موج اف ام می نشست کنج اتاق و سرگرم بخت خودش بود. لبخند می زد به آفت سیبی که نعشش همیشه زیر درخت خودش بود. عُده ای کرکه رو اسکناس ها، رابه ناشناس ها، پیکان دلتنگ، بابا، بار تلمبار مونده، از شهر و از یار مونده، قربانی جنگ، بابا. پی جامه ی بی ادامه، چشم انتظار یه نامه، تسبیح و سجاد، بابا، این سرفه های پر از دود بیرونِ شاه مقصود از سکه افتاده، بابا. می گفت جایی که بودم عمر عزیزم هدر شد توی صف سینما. می گفت امروز دیگه نقش مهمی ندارم توی تئاتر شما. می گفت ده سال هر روز راه دواخونه ها رو ترک موتور گریه کرده. از اون سر چاله میدون تا این سر توپخونه با توپ پر گریه کرده. می گفت ما مرغ شامی، حالا یا وزن عروسی یا مجلس سوگ کافی. می گفت فرقی نداریم، فرق ما دو تا شبیه اسب کالسکه است و گاری. می رفت و می گفت پشت لبخند سیدر چهارم قسط عقب مونده دارم. می گفت از من گذشته، می رفت و می گفت امشب مهمون ناخونده دارم. عُده ای کرکه رو اسکناس ها، رابه ناشناس ها، پیکان دلتنگ، بابا، بار تلمبار مونده، از شهر و از یار مونده، قربانی جنگ، بابا. ای آخرین شاهنامه، افسانه بی ادامه، بی سنگ و کباده، بابا. تنهایی پرده خونا، تهمونده پهلوونا از اسب افتاده، بابا.