Jahane Fasede Mardom Ra

جهان فاسد مردم را بریز دور و در این دوری به عطر نافه خود خو کن. کمین بگیر جهانت را، سپس شکار چیانت را به تیر معجزه آرو کن. مبذل زمستان ها و برف نسخه خوبی نیست برای سرفه گلدان ها گلی نمانده خودت گل باش. تو را بکار و شکوفا شو، تو را بچین و تو را بو کن. دلم دف است، نیستان ها نگاه صوفی ناخوان ها. جهان پریشی مولانا، دهان پریشی مولانا. تو خانگاه منی با من به جرح و یا آه و یا هو کن. شب است یکتنه زیبا شو چند ماه شکیبا شو. سپس مرا متولد کن به تاب، روی شبم دریا و جوجه اردک زشتم را به زیر بال و پرت بو کن. کسی نمی شنود ماه را اگر که روی سخن داری به درد حرف زدن داری اگر دهان خودت هستی اگر زبان خودت هستی به گوش های خودت رو کن. دو تا بریده از جان، دو تا خجول، دو دیوانه. منم دو دست که می خواهم بغل بگیرمت ای جنگل. تفقدی، نظری، چیزی به این دو ساقه کم رو کن. مثلم که بخش و بلا هستم، دچار درد و بلا هستم. تو عادلی که طلاق هستی به کیمیا آیه مساواتت. تو را بدل به خودت اما مرا بدل به ترازو کن. تو را ببوس که لب هایت هنوز طعم عسل دارد. تو را بخواه که آغوشت هنوز میل بغل دارد. تو را بکار و شکوفا شو، تو را بچین و تو را بو کن.